Kaal

Ooit schreef ik een proefschrift. Bij een proefschrift horen stellingen en de laatste stelling moet een leuke uitsmijter zijn. Dus ik maakte een lijstje van wat grappig bedoelde stellingen (‘De beste stellingen koop je bij de Gamma’) en één van die stellingen luidde: ‘Liever grijs dan kaal’. Hoewel deze stelling mijn proefschrift niet haalde, was dit jarenlang één van mijn levensmotto’s.

Het heeft een aantal decennia geduurd, maar karma heeft dan toch toegeslagen. De chemokuur van vier weken geleden bracht alle mogelijke bijwerkingen met zich mee, en één van die bijwerkingen manifesteerde zich op 22 juni (de datum zal ik niet vergeten want ik was die dag jarig) toen ik uit nieuwsgierigheid aan mijn haren trok en een hele pluk haar in mijn handen hield.

Wat te doen? Ik vroeg aan de verpleegkundige (ik lag toen in het ziekenhuis) of ze daar een oplossing voor had en zij zei toen dat ze op de afdeling een tondeuse hadden waarmee ze mijn hoofd kon bewerken.

Het resultaat was verschrikkelijk. Was ik ooit een mooie man met een dikke bos haar, in enkele minuten was ik veranderd in een lelijke, oude man met een kaal hoofd. In de weken daarna, tot en met de dag van vandaag, durfde ik niet in de spiegel te kijken, want het was en is werkelijk te erg. Op mijn verjaardag kreeg ik gelukkig een fijn petje van mijn dochter, dus als ik mij buiten begeef, zet ik dat petje op. Niet alleen om mijn kale knikker tegen de zon te beschermen, maar vooral uit pure schaamte.

Ik hoor van iedereen dat het me best goed staat, die kale kop, maar ik vind het werkelijk vreselijk en kan niet wachten totdat mijn haar weer begint te groeien.