Behandelingspauze

We gaan ruim 1400 kilometer fietsen door Zuid-Italië, en dat gaat bijna elke dag flink op en neer. Dat gegeven is op twee manieren te benaderen. De positieve benadering is dat misschien niet de helft maar toch een groot deel van deze kilometers gratis zijn: de afdalingen. Een wat voorzichtiger insteek is het opzien tegen het, soms langdurig, klimmen. Die behoedzaamheid is vooral het gevolg van de geringe trainingsarbeid van dit jaar, want veel meer dan 900 kilometer staat er nog niet op de teller, en klimmen was daar al helemaal niet bij. Bovendien hakken de omdeweekse infusen en de bijbehorende medicatie er telkens weer in. Mijn fysieke staat van zijn, mijn conditie, is nog verre van adequaat voor het lange klimwerk.

En toch, zo weet ik, ik kom altijd boven, ook al duurt het even, en moet ik misschien af en toe even stoppen. Bovendien heb ik bij mijn recente fietsbeurt een bizar kleine versnelling laten monteren: 34 voor (had ik al) en 42 (!) achter. De ultieme koffiemolen. Ik ben benieuwd of ik die nodig heb, want nergens zal het heel steil worden, laat staan langdurig met meer dan 7% omhoog gaan.

En verder klamp ik me vast aan de verwachting – nou ja, de hoop – dat gedurende onze trip mijn conditie steeds beter wordt, al was het maar omdat ik komende week mijn voorlopig laatste chemo-infuus krijg, en ook de ondersteunende anti-kanker-medicatie (dexamethason + lenalidomide) vanaf half mei vier weken wordt stilgelegd. Hoeft mijn lijf dát in elk geval niet te verwerken.

Even een behandelingspauze. Daar zie ik behoorlijk naar uit.