Infuus-tik

Om de week op dinsdag lig ik aan het infuus. Ik krijg dan Carfilzomib toegediend, een medicijn dat wordt gebruikt bij de behandeling van multipel myeloom. Het is een soort doelgerichte chemotherapie. Op diezelfde dag slik ik onder andere Dexamethason, als ondersteuning, en daarnaast slik ik elke dag Lenalidomide. Deze gezellige cocktail heeft tot doel om mijn ziekte te onderdrukken, en dat lijkt goed te werken; mijn bloedwaarden zijn uitstekend.

Ik word echter wel geconfronteerd met vervelende bijwerkingen in de dagen na het infuus. Hyper van de Dexa, moe en slap van de Carfilzomib en Lena, misselijk van de Carfilzomib, en soms wat obstipatie. De ene keer zijn de bijwerkingen wat vervelender of langduriger dan de andere keer. Maar elke keer krijg ik een tik.

Pas na een week ben ik weer het ventje en voel ik mij redelijk oké. Ik merk die verschillen goed tijdens het fitnessen en fietsen. Die relatieve fitheid – mijn conditie is nog steeds prut – duurt een week, en dan moet ik weer aan het infuus. Het is een voorspelbare en vervelende cyclus.

Eind april gaan we zes (!) weken op vakantie en fietsen we van Rome naar Palermo. Niet alleen zie ik uit naar onze trip, maar ook naar de infuuspauze. De vermoeidheid in het lijf zal dan vooral het gevolg zijn van het fietsen. Sterker nog, ik verwacht er zelfs sterker en fitter van te worden. Even niet teruggeslagen worden door de Carfilzomib.

Ik ben wel benieuwd wat voor effect die pauze zal hebben op mijn bloedwaarden. Dat is nog wel even spannend.