Voorpret
Als je op een fietsreis gaat, levert dat heel veel voorpret op. Waar fietsen we, waar overnachten we, wat gaan we allemaal zien? Het zijn allemaal zaken om je enorm op te verheugen. Nog los van het feit dat we zes weken weg zijn. En in ons favoriete Italië nog wel. De Via Appia, de Amalfi-kust, Pompeï, langs de Vesuvius en de Etna, prachtige landschappen, mooie dorpen en stadjes.
Er is ook een zekere voorstress. Wat moet ik meenemen? Wat kan ik meenemen? Wat moet ik niet vergeten? Wat mag ik niet vergeten? En als ik ’s nachts weer eens wakker lig, daarover nadenken. Irritant.
Tenslotte is er een klein beetje voorangst. Is het allemaal niet te zwaar of te veel, met mijn door ziekte aangetaste lijf en conditie? Die vraag druk ik een beetje weg. Want dat dit allemaal weer denk te kunnen, is natuurlijk een enorme opsteker.
Vandaar dat de voorpret overheerst. En zo hoort het ook.
Er rijden
vlgs. mij ook treinen ,waar gravelbikes en fietsers lekker relaxed ,
afstanden moeiteloos een doel bereiken…..en goed uit rusten, Frank
Oet Twente: ” haeig an
en rap wat*
Zeer herkenbaar op de laatste alinea na.
Gewoon fietsen en als het minder gaat dan gedacht, dan geldt slechts: nou en? Go with the flow.