Lichtpuntjes

“Zeg Frank, je bent wel aan het klagen de laatste tijd. Je blogs worden steeds deprimerender. Je mag dan wel ziek zijn, maar heb je echt niks positiefs te melden?”

“Ehh, nou eerlijk gezegd niet, geloof ik. Buiten is het grijs of regent het, bij de fitness lig ik na tien minuten fietsen met een weerstand van 145 Watt al op apegapen, en dat is behoorlijk confronterend kan ik je melden, ’s nachts slaap ik niet al te best, en overdag heb ik heel de dag het gevoel alsof ik moet overgeven. Gezellig!”

“Dat klinkt vervelend. Maar zijn er echt geen lichtpuntjes?

“Nee, ik kan ze even niet verzinnen. Sorry.”

“Kom, kom, natuurlijk wel, die zijn er vast, die zijn er altijd.”

“Nou, vooruit, laat ik eens even denken. Oké, vandaag heb ik twee minuten de zon gezien! Wat dacht je dáárvan? En ik was bang dat mijn smaak weer zou worden aangetast door de medicijnen, maar dat lijkt vooralsnog mee te vallen. Daarnaast ben ik sinds drie weken weer aan het werk gegaan en het is erg fijn om, al is het maar een beperkt aantal uren per week, in een leuk project weer wat inhoudelijks en zinnigs te doen. En het belangrijkste: ik ben gezegend met de enorme zorgzaamheid en liefde van Gaby en de kinderen, en met een fijn stel vrienden en vriendinnen die af en toe langskomen of gewoon even een appje sturen. Als dat geen lichtpuntjes zijn…”