Wennen aan fietsen

Dit stukje heeft een rare titel. Want waarom zou een fietser moeten wennen aan fietsen? Dat zit zo. De laatste maanden zat ik namelijk slechts af en toe op fiets. Afgelopen week fietste ik zowel op woensdag als op zaterdag en zondag. Nog steeds niet veel en ver, bij elkaar iets meer dan 160 kilometer, en ook ging ik niet snel, dus daar deed ik per keer zo’n twee uur over.

Van gericht trainen is nog geen sprake, het is vooral een kwestie van kilometers maken en die af en toe zo snel mogelijk proberen af te leggen. Geen blokkentrainingen, geen intervallen. Wennen aan fietsen vooral, dit met het oog op onze fietsvakantie in mei.

En ik moet zeggen: dit viel afgelopen week niet mee. Nog los van het lage tempo had ik aan het begin van die ritjes vooral last van mijn nek, en voelde ik op het eind van mijn derde ritje mijn zitvlak wat protesteren. Dat had ik natuurlijk moeten insmeren, maar toch.

In Italië staan 24 etappes op het programma, variërend van 50 tot 80 kilometer, dus dat lijkt allemaal niet heel problematisch. Wel hebben we zeven etappes van meer dan 1000 hoogtemeters op het programma. Die 24 etappes doen we in 32 dagen, we hebben acht rustdagen gepland. Dan kan het lijf een beetje herstellen.

Toch is het zaak om de komende maand nog flink wat kilometers te maken, mijn conditie verder op te vijzelen en mijn lichaam verder te laten wennen aan het fietsen.

En Italië geldt: live slow, ride slow.

Dan zal het vast allemaal lukken.