Buitenspel

Ik sta al een tijdje buitenspel. Ik zit sinds half september ziekgemeld thuis en de dagen en weken trekken traag voorbij. De leukste dingen des levens heb ik even gepauzeerd. Even geen dagelijks werk, geen wekelijkse rondjes op de racefiets, en geen maandelijkse bordspelavond met mijn Vlaardingse vrienden. Te moe, te riskant.

Ook enkele geplande leuke dingen des levens zal ik moeten laten schieten: geen reis in mei naar de VS voor de diploma-uitreiking van mijn zoon, geen voorjaarsfietstocht met de heren van de SA/CB, geen retraite-weekend in maart met negen Haagse vrienden, en geen bergfietsweek in juni. De stamceltransplantatie in maart laat dat allemaal niet toe. Wel zijn Gaby en ik inmiddels al voorzichtige zomervakantieplannen aan het maken. Want dan moet dit hele gedoe toch een beetje achter de rug zijn en moet mijn fysieke herstel zijn ingezet. Piemonte, Ligurië, Toscane, fiets mee.

Ondertussen is het dagelijkse leven een beetje leeg geworden. Zelfs een beetje zin-loos. Ik doe even niet mee. Om met Maarten Biesheuvel te spreken: ik voel me soms een wat overtollig mens. Al zeemde ik gisteren thuis wel alle benedenramen.

Ik sta buitenspel. Niemand die het ziet. Geen bal die naar me toe rolt. Ik sta ergens bij de cornervlag, doe niet aan de wedstrijd mee. Niet-hinderlijk buitenspel.

Althans voor anderen niet-hinderlijk. Voor mij buitengewoon frustrerend. Maar goed, dat is van voorbijgaande aard. Hoop ik, weet ik. Daar hou ik me dan maar aan vast.