Pittig dagje
1 mei, Rome – Palermo etappe 2
Vandaag was een pittig dagje. Zo’n beetje direct vanaf de start ging het met 13% omhoog. Dat is normaal gesproken al geen pretje, maar met – gokje – 10 kilo bagage aan de fiets is dat een flinke uitdaging. De benen zijn nog niet bepaald optimaal. Hijgen en een hoge hartslag.
De route van vandaag was alleszins aardig, door het groene, agrarische Lazio, met uitzichten op – soms zelfs nog besneeuwde – bergen in de verte en op fraaie dorpjes en stadjes op de heuvels.
Ook wij moesten door zo’n stadje: Paliano. En dat betekende, zo had ik van tevoren gezien, een klim van zo’n drie kilometer aan 7% gemiddeld. Normaal gesproken gaat dat wel, maar het bleek een pittige klim met lange stroken van 10%. Zo’n gemiddelde zegt dus vrij weinig. Dat heb ik al vaker geschreven, maar ik had dat even genegeerd.
In het fraaie Paliano zochten we een bakker maar die bleek op 1 mei (feestdag in Italië) gesloten. Wel was er aan de rand van het stadje een Conad, waar Gaby een geweldige lunch wist samen te stellen. Een paar kilometer verderop vonden we een fijne plek in een gemaaid veld voor een picknick-pauze.
Het ergste klimleed was toen wel geleden en de resterende 30 kilometer ging het bijna vlak met af en toe een klimmetje van niks tot onze bestemming. Bijna, want om ons hotel (een prachtig landhuis) te bereiken volgde nog een klim van opnieuw 13-14% over het verschrikkelijkste asfalt denkbaar.
Vanavond maar eens stevig Italiaans eten. Dat hebben we wel verdiend.
***
58 km, 722 hm