Via Appia
30 april, Rome – Palermo, etappe 1
Vanaf ons hotelletje in het centrum van Rome fietsen we door het drukke en chaotische Romeinse verkeer langs de Tiber en langs Circus Maximus. Rustig blijven is hier het advies.
Onze route voert naar het begin van de Via Appia, en eenmaal daar aangekomen daalt plotseling de landelijke rust op ons neer. Er fietsen wat toeristen op e-bikes en er zijn wat wandelaars, maar verder hebben wij de Via Appia voor onszelf.
En dat is nodig ook, want het fietsen over de oude Romeinse weg vergt de nodige concentratie. Het grootste deel van de weg is nogal rommelig geplaveid met vierkante keien, afgewisseld door hele stroken origineel plaveisel: enorme keien die schots en scheef het fietsen onmogelijk maken. Gelukkig zijn die stroken te vermijden door over een onverhard smal hobbelig en kronkelend paadje aan de zijkant van de weg te fietsen. Maar ook die paadjes vereisen de nodige concentratie, vanwege de vele scherpe stenen en blootliggende wortels op het pad.
Laten we het uitdagend noemen. Maar ook adembenemend. Want het is een prachtige route, bijna kaarsrecht door het groene land, en de weg wordt omzoomd door bomen en is gelardeerd met vele vervallen archeologische overblijfselen: tempels, villa’s, beelden, en grote brokken bouwsels waarvan onduidelijk is wat het ooit zijn geweest.
Als we de Via Appia verlaten worden we de rest van de dag geconfronteerd met de geneugten van het Zuid-Italiaanse verkeer: scheurende en toeterende Italianen en een soms uiterst belabberd wegdek.
Daar zullen we het de komende weken mee moeten doen.
***
60 km, 844 hm
