Kleine stappen vooruit
Het is inmiddels anderhalve week geleden dat ik uit het ziekenhuis werd ontslagen. Sindsdien probeer ik elke dag een paar wandelingen in de buurt te maken. De conditie een beetje opkrikken en mijn beenspieren een beetje stimuleren. Dat begon met een enkel blokje, en dat voerde ik langzaam op.
Gisteren vond ik het wel tijd voor een iets langere wandeling en ik wandelde samen met vriend Hans naar het strand, en weer terug, bij elkaar zo’n zes kilometer.
Voorheen was dat natuurlijk een lachertje, een uurtje wandelen, maar nu kwam ik er doodmoe van thuis, als een aangespoelde kwal. Het was bijzonder confronterend.
Maar toch, elke dag zet ik weer kleine stappen vooruit, en daar hou ik me maar aan vast.
Volgende uitdaging: een rondje op de fiets.
Ik heb een ander kwaaltje en dan is zes kilometer vergelijkbaar met een dag in de vierdaagse .
lief van het lijf dat je al naar het strand mee mocht, volgende keer mag je misschien die vieze kwal daar laten. brrr
En ik zeg elke dag tegen mezelf tijdens het klussen “kleine vooruitgang, is nog steeds vooruitgang”
Lief Frank
Je liep overigens best door, dus logisch dat je enige vermoeidheid voelde.
Het was heerlijk op het strand.