Zakkie troost
Afgelopen week kreeg ik minder goed nieuws. Om mijn ziekte zo diep mogelijk terug te dringen wordt mijn behandeling met een aantal kuren en dus maanden verlengd. Dat heeft niet alleen praktische consequenties – tot het einde van het jaar elke week naar het ziekenhuis – maar vooral een negatief effect op mijn gemoedstoestand. Ik word hier namelijk behoorlijk onzeker en bezorgd van.
Tijd dus voor wat afleiding. Een fietstocht van 75 kilometer op zaterdag met een koffiestop bij Como in Noordwijkerhout. Vervolgens een paar podcasts in de auto op weg naar Groningen en goede gesprekken met vrienden aldaar. En een boottocht door de vaarten en kanalen van Groningen op zondag. Dat alles deed me goed.
Aan het eind van de tocht meerden we aan in de stad, en liepen we even de drukke binnenstad in. Patat wilde ik. Dat vonden we bij de Frietwinkel in de Folkingestraat. Ik nam een grote, met mayo. Het was een heerlijk zakkie troost.
Toevallig was ik ook in de Frietwinkel ❤️
Echt?
In de patatten zitten krijgt nu ook een positieve betekenis. Da’s fijn. Sterkte Frank.
Dank. In de chasse patate, zo voelt het soms.
Precies. Ik wilde die uitdrukking doelbewust niet gebruiken.
We slingeren heen en weer tussen hoop en vrees. Zelf doen, maar niet alleen. Met friet, vrienden en de fiets.
Precies dit.
Goed idee, die friet als troost. Eet er graag eentje met je volgende keer in NL
Bram Ladage zeker?
ik ben geen purist… als het maar met lekkere pindasaus is