Virtueel Toscane

Ik moest er even uit dus fietste ik vanmiddag van Lucca naar Pisa. Het was een ritje van maar 28 kilometer maar het was schitterend.

Uiteraard start ik met een half rondje op de wal rond de prachtige kleine binnenstad van Lucca, en daarna rijd ik aan de zuidkant snel de stad uit. Ik fiets nog even door wat stedelijkheid in de vorm van wat lintbebouwing langs de uitvalsweg maar dan wordt het Toscaanse heuvelland leger, vochtig en donkergroen. De benen zijn dik in orde dus het klimmetje naar San Giuliano Terme neem ik achteloos. De bochtige afdaling is heerlijk, ik kan mijzelf gewoon laten gaan.

Iets na San Giuliano sla ik linksaf. Ik neem niet de kortste weg naar Pisa, want ik wil over de Via Condotti, langs L’Acquedotto Mediceo, een kilometers lang aquaduct, dat pal langs de weg loopt. Het aquaduct ziet er Romeins uit maar de bouw ervan startte pas in de 17^e eeuw. Het voorzag Pisa van water.

De temperatuur is aangenaam, al begint het een beetje te spetteren en kleurt de lucht boven Pisa donkergrijs. Gewoon lekker doortrappen.

Als ik Pisa binnenrijd, regent het. En steeds harder. Ik word drijfnat, van mijn kruin tot in mijn schoenen. Maar het maakt me niks uit, het fietstochtje is louterend voor mijn mentale welzijn.

Op de Piazza dei Miracoli is het druk, maar toch is het er altijd prachtig. Ik kijk rustig om me heen en fiets dan de stad weer in, op zoek naar mijn droge hotel. Tijd voor een warme douche en een koude Moretti.

Alcoholvrij, dat dan weer wel.

***

Ik fiets deze weken elke middag door Italië. Weliswaar virtueel, maar toch.