Botversterker

Hahaha, een mespuntje lente! In de benen nog wel! Hahahaha!

Les 1 voor de wielrenner, en voor de mens in het algemeen: juich nooit te vroeg.

Vorige week had ik namelijk een flinke terugslag. Dinsdag kreeg ik niet alleen mijn gebruikelijke omdeweekse lichte chemo-infuus, maar ook een infuus met een botversterker: Zometa. Nou, dat heb ik geweten: twee dagen koortsig en grieperig. Alles deed pijn. Ik moest me zelfs ziek melden, en dat is niks voor mij. Ik ben nooit ziek…

Op vrijdag was Gaby jarig en die vierde dat met een fietstochtje van 75 kilometer met een stuk of acht vriendinnen. Ik mocht mee, ik werd gedoogd. Harken was het. Aanklampen. Gelukkig was er een stuk appeltaart halverwege.

Op zondag stapte ik nogmaals op de fiets en ik was opnieuw niet vooruit te branden. Met een stevige koude tegenwind (de welbekende ‘grafwind’) kon ik op de heenweg niet harder dan 22 km/u. Ik werd bovendien van alle kanten en op alle delen van het rondje voorbij gesjeesd. Het was bijzonder confronterend. Van sterke botten, laat staan spieren, was geen sprake. Op de terugweg wist ik mijn gemiddelde snelheid nog naar iets boven de 25 km/u op te krikken, maar toen ik thuiskwam was ik moe. Van juichen was geen sprake meer.

Morgen maar eens kijken hoe de benen er dan voor staan. Ik maak me namelijk inmiddels wel een beetje zorgen over de zware etappes die ons in Italië te wachten staan.

***

Naschrift 15 april: Dat ging al een stuk beter vandaag. Zelfde rondje, zelfde wind, 8 minuten sneller, 27,1 km/u.