Italiaanse onvoorspelbaarheden
16 mei, Roma – Palermo etappe 14: Tiriolo – Vibo Valentia
Ik kan natuurlijk een beetje lullig doen over Zweden, maar daar weet je qua saaie voorspelbaarheid tenminste wat je krijgt. In Italië daarentegen: never a dull moment.
Het begon er al mee dat we pas tegen enen konden vertrekken vanwege een enorme hoosbui. Vervolgens stond er de hele dag een enorm harde wind. Die zorgde bovendien voor gevaarlijke windvlagen in de bochten van de eerste afdaling. De grafwind (kracht 4-5) kwam uit het westen, die hadden we dus bijna heel de middag tegen.
Toen begon de route te haperen. We negeerden (zoals het ervaren fietsers betaamt) de aankondiging dat de weg was afgesloten en kwamen er na vijf kilometer achter dat de weg inderdaad onbegaanbaar was: die eindigde onverhard met een oversteek door een ondiepe beek. Ik durfde de gok wel te wagen maar Gaby, altijd de verstandigste van ons twee, weigerde om door de beek te fietsen. Aan de andere kant was bovendien geen voortzetting van de weg zichtbaar.
We moesten dus terug. Maar hoever? Na drie kilometer zag Gaby, altijd de meest oplettende van ons twee, een man in een vrachtwagen zitten en vroeg hem de weg. Die stuurde ons meteen rechtsaf een volgens een verkeersbordje doodlopende weg in, onder de spoorlijn door. Onverhard langs blaffende honden over een vaag, onverhard en modderig industrieel terrein. De wegomleider van mijn Wahoo deed de rest.
Een stuk of wat kilometers later opnieuw een bord: weg afgesloten. Dit bord negeerden we opnieuw (zoals het ervaren fietsers betaamt). Dit keer terecht. De weg werd weliswaar gerepareerd maar we konden gewoon over het asfaltloze stenige gedeelte verder fietsen.
Een stuk of wat kilometers later leek de route te eindigen in een met hoog gras overwoekerd onverhard pad. Konden we weer terug. Opnieuw de wegomleider van mijn Wahoo gevolgd.
Het was, kortom, en nog los van alle korte en langere klimmetjes op de route, en had ik al gezegd dat het heel hard waaide?, buitengewoon vermoeiend.
En toen moest de laatste klim van 300+ hoogtemeters nog komen.
Leuk hoor, fietsen in Italië. Het staalt de spieren, maar tart soms het humeur en stelt af en toe je relatie op de proef.
Gewoon blijven lachen en genieten van het fraaie landschap.
***
69 km, 994 hm.
