Plezier weg

Het is zaterdag. Ik ga een rondje fietsen. Ik wil hetzelfde rondje als vorige week rijden. Toen stond er een meedogenloze windkracht 5 uit het westen, nu kracht 3 uit het noorden. Dat betekent wind tegen op de terugweg. Vorige week ging het voor geen meter. Harde wind tegen, lege benen. Vandaag wil ik sneller maar vooral aangenamer.

Ik fiets op de Laan van Meerdervoort. Ik trap een beetje door, en mijn hartslag loopt op naar boven de 120. Maar harder dan 27 ga ik niet.

Linksaf dan, zuidwaarts, windje mee. Over de Lozerlaan (de loser-laan), de Madesteinweg, het Wenpad, de Gouwlaan en de Lange Weteringkade. Ooit was dat heerlijk, lekker ruim boven de 30 de benen laten malen. Even naar hartslag 150+. Maar nu gaat dat niet. De benen willen niet, mijn hartslag protesteert, en ik hijg als een paard. Het is ontluisterend.

Dan fiets ik kilometerslang langs de Zweth, naar Westerlee. Er is genoeg te zien hier in het Westland, maar ik zie niets. Mijn hoofd is gebogen en ik staar afwisselend naar mijn fietscomputer en naar mijn bovenbenen die ik naar beneden probeer te dwingen. Ik steek een bruggetje over en zoek aan de rechterkant van de Zweth wat beschutting langs de kassen, woningen en bosjes.

Langs het Staelduinse bos dan. De noordenwind tegen wordt hier grotendeels tegengehouden door de hoge bomen. Maar het helpt niet. Het is harken, zwoegen, hijgen, en krijg de teller nauwelijks boven de 25.

Het is nog maar kort geleden dat fietsen leuk was. Even heerlijk aanzetten op een lullig en te verwaarlozen duinklimmetje, dat van de Strandweg bijvoorbeeld, met meestal pal wind tegen. Maar dat lijkt verleden tijd. Mijn hart giert in mijn keel als ik bovenkom, en dan moet ik nog rechtsaf, een kilometer of acht door de duinen, met wind tegen. Ik beleef er nog maar weinig plezier aan. Afzien.

Het klimmetje van het Schelpenpad dan. Dat heb ik jaren geleden aangemerkt als een favoriet Strava-segment, want daar kun je heerlijk tegenop rammen: PR 23 seconden. Nu doe ik daar 52 seconden over. Ben ik hier ooit zo traag en met zulke lege benen omhoog gereden? En, ach, wat heet omhoog? Het hoogteverschil is misschien zeven meter.

Volkomen gedemoraliseerd en leeg ploeter ik naar huis. Als ik thuiskom staat er een gemiddelde van 25,2 km/u op de teller. Dat is niet best maar vooral secundair. Want ooit was fietsen leuk en lekker. Nu is het een opgave. Met dank aan mijn ziekte en mijn huidige medicatie. Hele dagen alleen maar moe. En als die medicatie nou zou helpen, dan zou die lamlendigheid misschien nog te verdragen zijn. Maar ook dat is nauwelijks het geval. Mijn bloedwaarden stemmen niet bepaald optimistisch. Wisselend moedeloos, bang, boos, gefrustreerd, verdrietig en soms zelfs wanhopig.

Volgende week fietsen we met zijn tweeën zes dagen door Zuidwest-Portugal, van Setúbal naar Lagos. Bijna 400 kilometer, ruim 3400 hoogtemeters. Ik ben benieuwd hoe dat gaat. En ook al zal dat soms zwaar zijn, ik ben vooral benieuwd of ik daar het plezier in het fietsen weer terugvind.