Pomalidomide

Omdat mijn ziekte door de behandeling heen breekt, met stijgende eiwitwaarden tot gevolg, ben ik sinds vorige week overgegaan op nieuwe medicatie. Nou ja, nieuw, de dexamethason is gebleven, en de cyclofosfamide is weer terug. Nieuw is pomalidomide. Pomalidomide is een medicijn tegen kanker dat behoort tot de zogeheten immunomodulerende middelen. Het helpt het eigen afweersysteem om kankercellen op te ruimen en remt de groei van kwaadaardige cellen. In combinatie met ‘dexa’ en ‘cyclo’ kan dat zeer effectief zijn. Of dat zo is, zullen de bloedonderzoeken van over twee en zes weken moeten uitwijzen, en dat is behoorlijk spannend.

In de tussentijd is het wachten op de bijwerkingen van deze gezellige farmaceutische cocktail. Die kunnen aanzienlijk zijn, van verstopping tot diarree, en van misselijkheid tot duizeligheid en een permanente vermoeidheid.

Voorlopig lijken die bijwerkingen mee te vallen, al ben ik er zeer alert op (dat is al vervelend in zichzelf), en bovendien ben ik beducht voor een geleidelijke opbouw van deze effecten. Voorlopig zit het dus vooral tussen mijn oren. Wel kan ik ’s middags behoorlijk moe zijn, en zou ik zo kunnen slapen. Dat doe ik dan weer niet. Eigenwijs als ik ben.

En zo tobben we voort.