Lekker nat

We gingen twee dagen fietsen. Bikepacken door Gelderland. Het idee kwam van mijn dochter en schoonzoon. Als verjaardagscadeau. Ik vond dat leuk.

Dat mag ook wel eens gezegd worden. Tegenwoordig moet je bij een verjaardagscadeau namelijk vaak eerst een app downloaden, een wachtwoord aanmaken en vervolgens drie uur met een VR-bril op iets ingewikkelds doen. Maar wij gingen fietsen. In Gelderland. Met tassen aan de fiets. Zoals God het ooit bedoeld heeft, vermoed ik.

Vrijdag was het warm. Niet gewoon warm. Mijn fietscomputer gaf 36 graden aan. Dat is een temperatuur waarbij je normaal gesproken in Nederland onder je parasol zit en zegt dat het eigenlijk onverantwoord is om nog iets anders te doen dan bier drinken.

Ik had wel eens met dergelijke temperaturen gefietst. In Spanje. In Italië. Landen waar warmte onderdeel is van de cultuur. Daar hebben ze olijfbomen, luiken voor de ramen en mensen die begrijpen dat je tussen twaalf en vier beter even niets kunt ondernemen.

Maar dit was Nederland. Hier verwachten we dat het in augustus 21 graden is, met kans op een bui. En als het warmer dan 26 graden wordt, begint het journaal al over een hitteplan. Toch viel het fietsen mee. Het was vrijwel vlak en we fietsten rustig, grotendeels door de schaduwrijke bossen van de Veluwe. Daar kon je jezelf nog wijsmaken dat je een avonturier was. Een bikepacker. Een man die de elementen trotseerde.

Tot de laatste 25 kilometer. Open landschap. Geen boom. Geen schaduw. Alleen de zon, de weg en vijf fietsers die langzaam veranderden in gedroogde abrikozen. Het water in mijn bidon was inmiddels zo warm geworden dat het nauwelijks nog drinkbaar was. Ik begon het daarom maar over mijn hoofd te gieten. Dat hielp. Natte haren. Natte rug. Nat gezicht. Natte bril. Ik zag niets meer, maar het gaf een zekere koelte.

De volgende ochtend was alles anders. Het was fris. En het regende. We wachtten even tot de bui voorbij was. Optimistisch als ik ben, dacht ik dat daarmee het probleem waarschijnlijk was opgelost.

Dat bleek niet helemaal het geval. De buien bleven komen. Op een gegeven moment kwam het met dusdanige bakken uit de hemel dat we genoodzaakt waren om te schuilen in een gelegenheid waar toevallig koffie en taart werden geserveerd. Soms zit het leven mee.

De regen vond ik eigenlijk wel lekker. Na weken van droogte was het heerlijk om eens volledig nat te worden op de fiets. Niet dat ik daar vrijdag al naar verlangde, toen ik mijn lauwe bidonwater over mijn hoofd moest gieten. Maar een mens is flexibel. En in de middag zou ik wel opdrogen.

Het waren twee mooie dagen. Nat en mooi.

***

Vrijdag: Zwolle – Gorssel, 84 km

Zaterdag: Gorssel – Ede, 80 km

Tips:

1. Pannenkoeken bij de Boskabouter, Vaassen
2. Overnachten bij de StayOkay, Gorssel
3. Koffie en taart bij Koffie- en theehuis ‘t Momentje, Voorst