Kahlerconstante: -3

Gisteravond ging ik een klein rondje fietsen. De omstandigheden waren ideaal: 20 graden, een beetje vochtige lucht (heerlijk!) en bijna windstil. Even heen en weer naar Hoek van Holland, bij elkaar een kleine 33 kilometer. Voor de schemering wilde ik weer thuis zijn.

Ik probeerde flink door te trappen, zonder al te diep te gaan, want dat durf ik niet meer met mijn huidige medicatie. Waar ik een aantal geleden zo’n rondje met ruim 30 km/u gemiddeld zou afleggen, en ik nu streefde naar 28 km/u (26 heen, 30 terug) bleef ik steken op 27,2 km/u.

Ik werd op de heenweg door meerdere fietsers ingehaald, die gingen ruim boven de 30. Op de terugweg werd ik vlak voor Ter Heijde ingehaald door een clubje wielrenners met gele shirts. Die gingen heel hard, aanpikken was nauwelijks mogelijk. Totdat ze vaart minderden, elkaar dag zwaaiden, en afsloegen, naar Monster en Ter Heijde. Het was blijkbaar hun eindsprintje geweest. En ik maar hijgen in hun wiel.

Kon ik echt niet harder dan 27,2? Vast wel, maar omdat mijn hartslagmeter haperde, durfde ik dat niet. Het ging ook eigenlijk niet. Had ik een andere route bij Hoek van Holland gekozen, eentje met minder bochten en oversteken, was ik misschien tot 27,5 gekomen, maar dat telt niet.

Het valt me de laatste tijd op, het verschil tussen ‘vroeger’ en nu is, in welke omstandigheden dan ook, en welke afstand ik ook afleg, altijd 3 kilometer per uur. En het wordt er ook niet beter op. Hoe ik ook mijn best doe.

Drie kilometer per uur trager, dat is – en ik munt de term hier maar even – mijn Kahler-constante.

Wat maakt het uit, hoor ik jullie al zeggen, geniet gewoon van het fietsen en maak je niet druk om je gemiddelde snelheid. Daar zit wat in, maar ook weer niet. Het verschil is namelijk significant en een confronterende indicator van het fysieke verval dat de ziekte van Kahler en de bijbehorende medicatie met zich meebrengt. En daar word ik niet vrolijk van.