Een nieuwe fiets

De afgelopen anderhalf jaar reed ik vanwege fysieke zwakte op een e-bike. Dat was comfortabel, maar voelde tegelijk een beetje alsof ik publiekelijk had toegegeven aan de aftakeling. Want e-bikes zijn immers voor senioren, voor mensen met een zwakke gezondheid en voor luie mensen. En hoewel ik objectief gezien in elk geval één van die categorieën aantikte, wilde ik daar vanzelfsprekend niet toe behoren.

De e-bikes waarop ik reed waren oude, zware Sparta’s. Niet bepaald de Tesla onder de fietsen, eerder de koelkast uit oma’s schuur: onverwoestbaar, totdat hij ineens niet meer onverwoestbaar blijkt. Toen van de eerste Sparta de batterij definitief aan het einde van zijn Latijn was, wist mijn schoonvader voor een prikkie een andere Sparta te regelen. Daar reed ik een paar maanden gerieflijk, maar ook enigszins besmuikt op rond. Alsof ik voortdurend hoopte dat niemand zou merken dat ik zonder al te veel inspanning vooruitging.

Tot op een duister moment de aluminium staanders van de bagagedrager spontaan besloten met pensioen te gaan. Ze braken finaal doormidden, waardoor de batterij gezellig op mijn achterwiel sleepte. Repareren kon niet en een nieuwe bagagedrager kostte 150 euro. Dat vond ik buitensporig veel geld voor een fiets die al zichtbaar aan zijn derde leven bezig was. Dus greep ik naar het universele reparatiemiddel van de moderne man: ducttape. Een tijdelijke oplossing die ik bovendien telkens moest herhalen.

Ondertussen had ik mijn oude fiets aan mijn zoon gegeven. Er moest dus een nieuwe komen. Maar wat? Een e-bike of een gewone fiets? Mijn hart zei: een gewone fiets. Toch maakte ik nog een proefrit op een Tenways. En dat was een geweldige ervaring. Hij reed heerlijk, trok soepel op en stuurde fantastisch. Bijna alsof fietsen helemaal niet bedoeld is om zwaar te zijn. Het enige minpunt was dat hij slechts één versnelling en drie ondersteuningsstanden had. Alsof ze vonden dat een mens ook zélf nog ergens over moest nadenken.

Toch bleef er een principieel bezwaar knagen. Want, zoals gezegd, een e-bike is voor luie mensen, senioren en mensen met een zwakke gezondheid. Vooral die eerste categorie is indrukwekkend groot. Kennelijk is trapondersteuning voor veel mensen vooral ondersteuning bij het vermijden van iedere vorm van lichamelijke inspanning. En dan laat ik het vreselijke fenomeen fatbike nog buiten beschouwing. Dat is geen fiets, maar een levensgevaarlijk pedagogisch experiment waarvan de uitkomst zich dagelijks op het fietspad afspeelt. Welke ouder denkt eigenlijk: “Weet je wat een goed idee is? Een brommer zonder kenteken voor mijn veertienjarige.”

Want wat is er mis met gewoon je eigen spieren gebruiken om ergens te komen? Helemaal niets. Dus rijd ik inmiddels alweer een paar maanden rond op een Gazelle Chamonix C7. Gewoon ouderwets op eigen kracht. Tot grote tevredenheid van mijn geweten en mijn identiteit. En als ik door een luilak op een e-bike wordt voorbij gezoefd, herinner ik mezelf eraan dat principes ook hun prijs hebben.