Een mentale tik

Het was heerlijk, die behandelpauze van zes weken. Fietsend door Zuid-Italië en Sicilië begon ik me zelfs elke dag beter en fitter te voelen. Geen carfilzomib-infusen, geen dexamethason, geen lenalidomide, even was ik geen patiënt. Het was een voorbode van volgend jaar, wanneer de ziekte in remissie zou moeten zijn. Het stemde optimistisch en hoopvol.

Maar zoals iedereen weet: hoop is uitgestelde teleurstelling. De domper was dan ook groot toen direct na mijn vakantie uit mijn bloedonderzoek bleek dat de eiwitwaarden in mijn bloed (vrije kappa, vrije lambda) onverwacht de verkeerde kant op waren gegaan. Blijkbaar heb ik een vrij agressieve variant van de ziekte van Kahler te pakken.

Het perspectief veranderde daarmee radicaal: de tweewekelijkse infusen zullen ook na dit jaar worden voortgezet. Mijn optimisme en hoop werden volledig de grond in geboord. Het was een mentale tik van jewelste en het is moeilijk te beschrijven wat dat met een mens doet. Angst, verdriet, boosheid, gelatenheid, apathie, lusteloosheid, strijdbaarheid, het was er allemaal. En ik kreeg de neiging elk fysiek signaal negatief te duiden: hijgen bij traplopen, zware benen bij het fietsen, o jee, het zal toch niet? Een mens kan zichzelf helemaal gek maken.

Het heeft even tijd nodig om te bezinken en te accepteren.