Roma – Palermo, een kleine evaluatie

Het was een mooie en bijzondere trip, van Rome naar Palermo. Hierbij een korte evaluatie.

De route

Wij fietsten grotendeels over de routes die Italië-fietser Hans Reitsma heeft bedacht en uitgezet. Dat beviel over het algemeen prima. Een aantal keren was de weg opgebroken of zelfs twee keer compleet verzwolgen door het water c.q. aardverschuivingen. Er was altijd wel een alternatief.

Het wegdek was af en toe uitermate beroerd, met kuilen, scheuren, gaten, hobbels, drempels, diep verzonken putdeksels en aan elkaar geplakte of compleet verdwenen stukken asfalt. Dat vereiste voorzichtigheid en concentratie.

Soms was de route druk en daarmee gevaarlijk, met name rond Pompei en Palermo. Het was sowieso oppassen in het Italiaanse verkeer. Maar verder: dik in orde. Het landschap was gevarieerd en meestal schitterend en de beklimmingen over het algemeen goed te doen.

Soms waren de etappes kort, soms lang en/of zwaar. Dat was vooral afhankelijk van de plekken waar we konden en wilden overnachten.

Het seizoen

In principe is fietsen in Zuid-Italië in mei ideaal. Het is dan nog niet zo warm en nog niet zo druk, en alles is groen en staat in bloei. Het weer varieerde afgelopen maand van uitstekend fietsweer, tot koud en nat (een paar keer) en behoorlijk heet (op Sicilië). Wat betreft de drukte: qua toerisme was het eigenlijk nergens druk, zeker niet in Calabrië en op Sicilië. Alleen in Pompei, in de stadjes langs de Amalfikust, en in Cefalù op Sicilië was het een toeristische drukte van jewelste. Maar verder: nauwelijks een toerist gezien. Heerlijk.

De overnachtingen

Gaby had de overnachtingen – voornamelijk b&b’s – van te voren geregeld en die waren over het algemeen uitstekend, meestal met een heerlijk ontbijt en altijd met een fijne hete douche. Soms lagen de overnachtingsplekken op min of meer onpraktische plekken, ver buiten een dorp of juist helemaal bovenin een stadje. Maar dat waren wel de mooiste plekken. Tips geef ik hier niet, maar soms waren de ontmoetingen met de gastvrouwen en -heren zeer bijzonder. Sowieso ontmoetten we overal veel vriendelijkheid, behulpzaamheid en gastvrijheid. Wat daarbij hielp: Gaby spreekt Italiaans. Handig.

Eten en drinken

Per dag varieerden we waar, wat en hoe we aten en dronken. Dan weer tussen de middag een heerlijke pasta op een terras, dan weer een picknick onderweg met slechts een lekker belegd broodje en een yoghurtje uit de supermarkt. In de avond een al dan niet uitgebreid diner in een restaurant of een bij elkaar geraapte maaltijd uit een supermarkt. Voordeel van Italië: je kunt – ook als vegetariër – overal uitstekend eten en in de meeste grotere dorpen is wel een supermarkt te vinden. Je zult er niet van de honger of dorst omkomen.

Opvallend: 0-0-bier is nog niet overal in Italië verkrijgbaar. Ik moest dus wel zondigen. Gelukkig brouwen ze in Italië uitstekend bier. Ook opvallend: de chips zijn in Italië een stuk minder zout dan in Nederland. De lekkerste pizza at ik in Randazzo (lekkerste pizza ooit zelfs), het lekkerste ijsje in Pompei, de lekkerste pasta in, hmm, ik kan niet kiezen.

De spullen

We hadden natuurlijk enige ervaringen met eerdere fietstochten, dus we wisten wat we mee moesten en konden nemen. En dan constateer je uiteraard na afloop dat je sommige dingen niet hebt gebruikt: een tazer tegen wilde honden, een powerbank, een elektrische bandenpomp, drie reserve binnenbanden, een rijk gevuld medicijn- en verbanddoosje, en wat gelletjes. Hier geldt: beter mee verlegen dan om verlegen. Anders gezegd: we hebben dit alles gelukkig niet nodig gehad. Wat betreft kleding: ik had een t-shirt en twee paar sokken teveel mee. Ook mijn beenstukken hadden thuis kunnen blijven. Op onze rustdagen konden we meestal een was (laten) doen. Dat was prettig.

De conditie

Onze conditie was goed genoeg om heel de route, die soms zwaar was, zonder al teveel problemen te fietsen. Sterker nog, ik voelde me met de dag sterker worden. Dat was verheugend, gezien mijn fysieke staat van zijn bijna een jaar geleden. Toch hebben we twee keer onze route aangepast. Eén keer vanwege een nare verkoudheid mijnerzijds, één keer vanwege een voorzien te zware en te lange etappe. Verder: geen last gehad van mijn nek, rug of zitvlak. Wel een in de weken toenemende pijn in mijn kromme linker elleboog. Het slechte wegdek was daarvoor te belastend.

Smaakte dit alles naar meer? Zeker, al was zes weken weg zijn van huis misschien wat lang. Hebben we al plannen voor een volgende trip? Nee, nog niet, misschien nogmaals Zuid-Italië maar dan aan de oostkant: Umbrië, de Abbruzen, Basilicata, Puglia. Misschien ergens in Spanje-Portugal. We zien wel. Het zal wel weer Italië worden.