Een natte kust
19 mei, Roma – Palermo 17: Palmi – Messina
Wat is dít? Ik fiets in het zuidelijkste puntje van de Italiaanse laars en ik sta bibberend van de kou onder een afdakje te schuilen voor de regen.
En de dag begon zo mooi. Nou ja mooi, de dag begon met een lange klim van ruim 300 hoogtemeters in de warme zon. Hijgen en zweten. Op de top van de klim konden we via een verder stijgende zijweg naar een mooi uitzichtpunt anderhalve kilometer verderop. Toen voelden we al wat spetters.
De afdaling tot zeeniveau was lang en snel maar werd steeds natter, totdat het hard begon te waaien en te regenen en we gedwongen waren even te schuilen. Een bui van tien minuten maar volgens de buienradar meer nattigheid op komst.
Het werd droog en we fietsten door. In het pittoreske Scilla (broertje van Charybdis) waar we pauzeerden, brak zelfs even de zon door. Maar dat duurde niet lang. Donkergrijze wolken om ons heen en grijze buien in de richting die wij uit moesten.
We moesten er doorheen. Dat was jammer want de route, kronkelend langs de zee, was werkelijk schitterend. Doorweekt kwamen we aan bij de haven van Villa San Giovanni.
In de verte werd de lucht steeds blauwer en toen we een uur later Messina infietsten scheen de zon en was het weer warm.
In ons hotel was het tijd voor een heerlijk hete douche.
***
44 km, 603 hm.
