Moedig voorwaarts

Lag ik precies een jaar geleden een dag lang aan de stamceloogst-machine, vanochtend moest ik – eveneens op Oudejaarsdag – in het ziekenhuis zijn, voor een mammografie en een echo van mijn borst. Ik heb namelijk een gevoelig bobbeltje onder mijn huid dat maar niet weggaat. Gelukkig bleek er weinig aan de hand, het is mogelijk een bijwerking van de medicatie of de chemotherapie. Me weer wekenlang ongerust gemaakt. Dat is wat kanker met een mens doet.

Maar goed, het was geen best jaar, fysiek noch mentaal. Daar wil ik nu op deze plek niet verder op terugkijken. Daar word ik alleen maar verdrietig van. Toch waren er hoogtepunten, zowel in mijn persoonlijke leven, als op de fiets. Ik fietste afgelopen jaar slechts een magere 2700 kilometer, maar daar zaten mooie kilometers tussen. Hoppend over de Wadden bijvoorbeeld, meerdere etappes over het Pieterpad of klimmend en dalend in de Eifel en de Voerstreek. Dolgelukkig dat dat weer enigszins ging.

Nee, de blik is vooruit, naar 2026. Hoofddoel: in mei bikepacken van Rome naar Palermo, ruim 1400 kilometer en ruim 20.000 hoogtemeters. Over nieuwe erge bergen en over ongetwijfeld een schitterende route door Zuid-Italië en Sicilië. Aan de conditie gaat de komende maanden worden gewerkt.

Of een week vanouds fietsen in de echte bergen gaat lukken waag ik evenwel te betwijfelen. Vanouds lijkt voorbij. Want de lichte chemo-behandelingen gaan door, met om de week een gezellig infuus met fijne bijwerkingen.

Ondanks dat, of misschien zelfs mede daardoor wordt 2026 een jaar van herstel, van optimisme zelfs. Moedig voorwaarts!