Spiraal

Het is zaterdag. Zo’n zaterdag waarop je eigenlijk met een krant of een goed boek op de bank moet zitten, kop hete thee erbij, wachten tot de dag zachtjes voorbij glijdt. Maar nee, ik moet zo nodig de held gaan uithangen. Het is vier graden, gevoelstemperatuur min drie. Windkracht 4. Omstandigheden waarbij zelfs meeuwen zeggen: laat maar, ik schuil even.

Ik trek lagen kleding aan alsof ik een geologisch project ben. Dan stap ik op de fiets. Niet dapper, niet vrolijk, maar met dezelfde tegenzin waarmee je naar de tandarts gaat. En meteen begint het grootste kwaad: tegenwind. Die wind komt niet gewoon voorbij waaien, nee, die poolwind trekt bij me in, gaat op mijn longen zitten en fluistert: waarom ben je dit aan het doen?

Mijn ogen staan permanent op tranen, mijn neus druipt van het snot en de buff voor mijn mond is al snel een van speeksel doorweekte vaatdoek. Toch trap ik door, op karakter. Ik kruip over het asfalt, 22-23 kilometer per uur. Het tempo van iemand die onderweg is naar zijn eigen begrafenis. Harken, hijgen.

Ik had bedacht dat ik 50 kilometer zou fietsen. Iets met conditie opbouwen. Iets met karakter tonen. Maar na 15 kilometer, net voorbij ’s-Gravenzande, tikt het verstand mij op mijn helm. Of is het lafheid? Links naar Maassluis? Geen denken aan. Ik gooi mezelf rechtsaf richting Hoek van Holland en neem de duinen terug naar Den Haag. Windje mee. De fiets wil ineens 30, 35. Maar ik voel niets. De lol is al lang afgestorven en ergens in een greppel gewaaid bij kilometer acht.

Daar fiets ik dan, als een winterse depressie die steeds groter wordt. De rondjes worden korter omdat ze onaangenaam zijn, en ze worden onaangenaam omdat ze korter worden. Zie hier de negatieve spiraal. Mijn conditie rammelt steeds meer als een gammel, roestig hek. Geen vooruitgang. Wel frustratie. En ergens, in de verte, een stemmetje dat zegt: wat ben je toch een ongelofelijke prutser. Mijn benen malen me naar huis terwijl mijn hoofd malend alle hoeken van de ellende verkent.

Dan kom ik thuis en moet ik toegeven: ik heb toch maar mooi een uur gefietst. En ik ben ook niet eens stuk. Misschien zit daar wel iets van hoop in. Moedig voorwaarts. Zoals altijd.