De tol van de inspanning

Zoals gezegd heb ik afgelopen week twee dagen achter elkaar op de fiets gezeten. Naar Tiengemeten en terug. Met de gravelbike met een beetje bagage. Het was heerlijk. Woensdag 83 km, donderdag 67 km. Vorig weekend had ik ook al in twee dagen 120 km gefietst. Dit alles weliswaar met een rustige hartslag, maar toch, de vermoeidheid die daarvan telkens het gevolg is, is onverdraaglijk. Waar ik normaal gesproken dergelijke afstanden lachend zou afleggen, is dat momenteel een ander verhaal. De tol van de inspanning: een dag lang heel moe.

Mijn activiteiten bleven evenwel niet onopgemerkt, ik had ze immers op Strava gedeeld. Vriend Peter van ons Utrechtse fietsgenootschap SA/CB stuurde donderdagavond zelfs een optimistische uitnodiging voor ons traditionele najaarsfietsweekend, ergens in september. Het was lief, positief en optimistisch bedoeld, ik fietste immers weer, maar zoals ik me nu voel is het nauwelijks voorstelbaar dat ik in september weer drie dagen lang heuvel op, heuvel af door de Ardennen of de Eifel zou kunnen fietsen, 1500 tot 2000 hoogtemeters per dag. Het is zelfs vrijwel ondenkbaar, aangezien ik ondertussen ook nog een hevige chemokuur en stamceltransplantatie zal moeten ondergaan. Het herstel daarvan zal waarschijnlijk enkele maanden vergen.

Toch heb ik de mogelijke weekenden maar even met het dunst denkbare potlood in mijn agenda gezet. Hoop doet leven. Zelfs tegen beter weten in.