Traag beter
Twee keer per week ga ik fitnessen. Dat is twee keer een uur aan mijn spieren en conditie werken. Dat is niet veel, maar beter iets dan niets. In de afgelopen drie maanden is daarbij de weerstand op de verschillende apparaten significant verhoogd. Op de zit-ligfiets (of hoe heet zo’n ding eigenlijk?) trap ik inmiddels 155 Watt weg en dat gaat best aardig. In tien minuten stijgt mijn hartslag dan geleidelijk naar de 130 bpm. In vergelijking met vóór mijn ziekte is dat wattage natuurlijk een lachertje, maar ik zie toch vooral een geleidelijke, zij het trage, verbetering van mijn conditie.
En daar schuilt natuurlijk enige frustratie op korte termijn in. Want door de chemokuur van volgende maand word ik natuurlijk weer aan alle kanten volkomen afgebroken en wordt mijn fitheid en conditie weer teruggezet naar nul. Aan twee dingen klamp ik me nu vast: 1) ik ga in maart zo fit mogelijk de chemokuur en stamceltransplantatie in, en dat is nooit verkeerd; en 2) vanaf april kan ik (hopelijk) weer werken aan mijn fysieke herstel en aan de opbouw van mijn conditie, en mogelijk wat intensiever dan nu. Het is dan lente en kan ik zelfs weer op de racefiets stappen. Dan ga ik alleen nog maar vooruit. Op naar de zomer.
Eerst het zuur, dan het zoet.